Ik klap dicht. De tranen lopen over mijn wangen en ik voel me zo intens moe. Ik weet het: het is gewoon weer gebeurd. Ik heb het weer zover laten komen. Ik stond in de overlevingsstand en denderde maar door, terwijl mijn lijf al lang met een stopbord stond te zwaaien.
Daar zit ik dan, midden in een opleidingsmoment. Ik voel me gegeneerd en klein en kan geen woord meer uitbrengen. “Wat zullen ze nu wel van mij vinden?!” gaat er door mijn hoofd. Niet bepaald het toonbeeld van de stabiele coach die ik graag wilde zijn.
Ik ben gevoelig van aard, dus mijn emoties zijn altijd wel aanwezig. Toch kan ik ook zo in mijn hoofd zitten dat de verbinding met mijn lijf even weg is. Vooral als ik aan het overleven ben. Dan zet ik de knop om: emoties doen er niet toe of ik ga er keihard tegen vechten. Totdat er ergens een scheurtje in mijn pantser ontstaat… en dan is het wel klaar met de ‘Iron Woman’ act. De sluizen gaan open en ik ben niet meer te stoppen met huilen. Dan ben ik al zover dat mijn lijf simpelweg ‘op’ is van het rennen en vechten. Herken je dat?
In mijn opleiding en in de methode van TotalBalance gaan we terug naar het verleden. Dat vraagt nogal wat van je als cliënt. Alle beerputten opengooien. Alles wat je vakkundig diep had weggestopt, moet je nu ineens naar boven halen en bij mij op tafel leggen. Poeh, dat vraagt vertrouwen! Maar die opgekropte emoties van vroeger moeten er een keer uit. Ze zitten nu vast in je lijf en zorgen ervoor dat je niet volop kunt genieten. Terwijl God juist wil dat je geniet! Hij wil dat je jouw licht laat stralen en daarmee anderen aansteekt.
Als jij ‘mat’ bent omdat je emoties weggestopt zijn, dan lukt dat niet. Dus is het van belang om te kijken naar wat er is gebeurd in je verleden. Wat is er al verwerkt en wat mag nog even extra aandacht krijgen?
Dat vraagt wel moed. Want makkelijk is het vaak niet. Maar Jahweh God loopt met je mee. Zijn naam is niet voor niets de IK BEN. Hij is erbij. Daarnaast lopen wij als coaches ook een stuk met je mee en helpen je waar nodig.
Emoties zijn als golven. Ze komen op je af en kunnen je overweldigen, waardoor je er instinctief voor weg wilt vluchten. Maar als je stopt met vluchten en de golf over je heen laat komen (hoe spannend dat ook is!), dan zul je zien dat hij weer wegebt. En de volgende keer is die golf al iets minder hoog.
Inmiddels leer ik steeds meer om mijn emoties over me heen te laten komen. Om te zien dat ik, ondanks de golf, gewoon blijf staan. Dat voelt zo gaaf! Zo bevrijdend! Zou jij het aandurven om te gaan doorvoelen en vanuit daar volop te gaan leven, met alle emoties die erbij horen?
Ps: Mijn studiegenoten waren heel lief en begripvol hoor, de enige die een oordeel had was ikzelf. 😉